Een iets te sentimentele terugblik op afgelopen decennium

Super cliché, enorm jeukerig en totaal on-origineel, maar ik kan het niet helpen om aan de afgelopen tien jaar te denken op deze oudejaarsavond.

Rond deze tijd (eind 2009, begin 2010) kreeg ik mijn eerste symptomen. Symptomen die afgeschreven werden als groeipijn, overgang naar de brugklas, stress, mentale problemen, gebrek aan vrienden, teveel sporten, te weinig sporten, te veel doen, niet genoeg doorzetten. Na drie jaar werd het fibromyalgie genoemd, een vorm van reuma. Met de maand ging ik achteruit. Soms langzamer en onopvallend, soms in grote sprongen. Maar iedere oud op nieuw keek ik terug op de vorige en bedacht ik me dat ik weer minder kon dan eerst. Ik was bang. Doodsbang. Met fibromyalgie hoor je niet achteruit te gaan en ik ging dat wel. Was ik een uitzondering, of had ik een missdiagnose? Wanneer zou het stoppen? Zou het achteruit blijven gaan tot het einde? Ik begon bang te worden de 20 niet te halen. De lijn achteruit was te groot om verder te durven kijken dan dat. Ik droomde van de toekomst, maar mijn onderbuik zei dat het niet ging komen als deze lijn zich voort zou zetten.

Gelukkig vonden we de diagnose Lyme vijf jaar terug. Het achteruitgaan werd afgeremd. Sommige dingen gingen vooruit. Ik leerde over mijn lijf. Over de ziekte. Over de bureaucratie die erachter zat.

Ik leerde in mezelf te gaan geloven. Ik begon patronen van mijn lijf te herkennen en erop in te spelen. Ik leerde welke dingen ik beter wel en niet kon doen. Ik leerde voor mezelf op te komen bij artsen, instanties en mensen die mij weg zette als een aansteller. Ik leerde zo veel. Voor al die lessen ben ik zo enorm dankbaar, want wanneer je ziek wordt, moet je met jezelf om leren gaan. Al je onopgeloste trauma’s worden uitvergroot met het gebrek aan afleiding. En alles wat overblijft, is wie jij echt bent.

Gek genoeg kijk ik niet verdrietig terug op afgelopen tien jaar. Er zijn zo enorm veel mooie dingen gebeurd. Ik heb mensen om mij heen gehad die mij zo veel liefde en lessen hebben gegeven. Ik heb vrienden gemaakt met de mooiste mensen. Ik heb mezelf volwassen zien worden. Ik heb de mensen om mij heen zien opgroeien en ouder zien worden. Ik heb enorm veel geleerd over allerlei onderwerpen. Ik heb veel huisdieren gehad die me veel geluk brachten. Veel gelachen. Veel geleefd.

In de laatste paar jaren van dit decennium kwam ik erachter dat het leven met een beperking net zo veel waard is als een gezond leven. Dat ook ik een volwaardig leven kon gaan leiden. Ik begon te vechten voor nu al een gelukkig leven i.p.v. alleen vechten voor beter worden en wachten tot ik daarna aan geluk kon beginnen. Ik stapte uit de rouw en ging al mijn energie inzetten op zelfstandig zijn. Het vechten is beloond. Over enkele maanden trek ik in mijn eigen woning. Helemaal zelf. Helemaal aangepast op mijn beperkingen. Helemaal van mij. Iets wat ik niet gedacht had dat kon als je ziek bent. Ik dacht altijd dat je dan altijd afhankelijk bleef. Nu zie ik dat hulp vragen juist onafhankelijkheid geeft. Onafhankelijkheid van je beperkingen.

Zo eng als dit decennium begon, zo mooi kan ik hem afsluiten.

Dankjewel aan iedereen die afgelopen decennium naast me heeft gestaan.

En dankjewel dat je deze over sentimentele, zwaar nostalgische zooi gelezen hebt haha. Let’s rock 2020

[Foto Loren Brouwers]

 

9 reacties op “Een iets te sentimentele terugblik op afgelopen decennium

  1. Wat een mooi verhaal weer over jou leven. Je bent een groot voorbeeld voor heel veel mensen lieve Lauri. Het gaat vast helemaal top worden in Utrecht!
    Heeeel veel geluk daar!
    Liefs Marion( de buuf)

  2. Wat heb je dat mooi opgeschreven, Lauri !
    Ik heb veel respect voor jou en ook voor je sterke mama en familie !
    Het kan bijna niet anders dan dat het gaat lukken op je nieuwe stekje , het is jullie
    erg gegund !
    Go with the flow. 😎
    Groetjes van Mariëtte,
    Ex- collega van Angela. 😘

  3. Mooi dat je zo goed kunt relativeren en het leven met een (fysieke) beperking bent gaan zien als ook een volwaardig leven! Heel veel succes en plezier met op jezelf gaan wonen!

  4. Geweldige drijfveren en prachtig verwoord! Hopelijk kunnen velen in vergelijkbare -ogenschijnlijk uitzichtloze- situaties uit jouw verhalen steun putten en ook ‘n omslag in gang zetten om toch het maximale er uit te halen. Heel veel plezier straks in Utrecht.
    Petje af en ‘n hele diepe buiging.
    Trots op mijn grote nicht. Vette knuffel! 😘
    Walter

  5. Wat confronterend om te lezen en wat ongelooflijk knap hoe je jouw tij gekeerd hebt!
    Jouw leven in eigen hand genomen hebt!
    Ik wens je een mooi, knus, eigen plekje toe en minder pijn en meer mogelijkheden in 2020 toe, lieve Lauri. Dikke 😘 Esther

  6. Hoi Lauri, weet niet goed wat ik moet zeggen anders dan ik het ERG KNAP vind hoe je met de situatie omgaat en niet bij de pakken neer bent gaan zitten.
    “PETJE AF”
    Moet ook een enorme zorg zijn voor mam, pap, Rob en Ilse en tegelijkertijd zullen ze allemaal erg trots zijn op je zeker je nu op jezelf gaat wonen en nog wel in Utrecht…..
    Veel plezier in je nieuwe woning en een kei goed 2020 toegewenst van ons allemaal Down Under.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *