Column van een Lyme patiënt; kan je weer lief doen?

Jhee beh hemee.

Dat hoort “Je bent gemeen” te zijn, alleen mijn tong is verlamd. Oké als we het er toch over hebben, mijn hele lichaam is verlamd. Gebeurt soms, heel handig is dat.

Hij kijkt me met een zelfvoldane glimlach aan. “Klopt! Maar het is zo grappig om je te pesten nu.

Dan legt hij mijn slappe hand op mijn gezicht. Ik moet lachen, omdat ik er niks tegen kan doen wanneer mijn lichaam in deze staat verkeerd. Omdat hij dat weet en daarom dit soort geintjes uithaalt. En om Sharon en Gerben die op een paar meter afstand zitten te kijken met een ongemakkelijke lach op hun gezicht, want ze weten zich niet zo goed een houding te geven in deze situatie.

Met alle macht probeer ik mijn arm weer van mijn gezicht af te tillen, maar niks beweegt. Lekker dan, lig ik hier met een hand op mijn gezicht…

Oké oké, ik haal hem er weer af. ” J. legt voorzichtig mijn hand weer op mijn buik neer, maar krijgt dan een blik waaraan ik kan zien dat hij een nieuw plan heeft.

Lauri, zeg eens ‘Liesje leerde lotje lopen langs de lange lindelaan.’

Weer schiet ik in de lach. Uitdaging geaccepteerd.

Lisj… lehh… lohj…

Nee beter je best doen!” onderbreekt J. me. Eikel haha, ik was al blij dat ik die drie woorden eruit kreeg.

Fuh Ju.” (vertaling voor de leken onder ons; fuck you) breng ik uit.

Foute zin!” J. rolt me van het matras af en voor ik het door heb lig ik op mijn zij met mijn gezicht tegen een muur aan. “Je mag weer terug komen liggen als je lief kan doen.

Ook al lijkt bovenstaand tafereeltje misschien een beetje gemeen, ik vind het een van de grappigste dingen op de wereld, dat geklier wanneer ik verlamd raak. Normaal gesproken wanneer ik verlamd raak als er mensen in de buurt zijn, raak ik een beetje in paniek. Niet omdat ik verlamd raak, maar op de reactie van de mensen om mij heen wanneer het gebeurt. In één klap ben ik in hun ogen een klein zielig meisje wat geholpen moet worden. Dat ik nog steeds dezelfde persoon ben als altijd, wordt dan vaak vergeten. Van dat feit raak ik in paniek. Maar nu niet, want wat er nu gebeurt is wat er ook zou gebeuren wanneer ik niet verlamd zou zijn, gewoon twee vrienden die met elkaar aan het klieren zijn. En ik vind het heerlijk.

J. gaat rustig op zijn rug naast mij liggen. “Ga je weer lief doen?” vraagt hij geamuseerd.

Ik pak hem wel terug, wacht maar tot mijn lichaam het weer doet…

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *