Column van een Lyme patiënt: Hulp poes

Ik heb een hulphond. Oke misschien is het een poes. Maar als ik hulp poes zeg weet niemand wat ik bedoel. Afgelopen week heeft ze het weer geflikt, ze heeft ervoor gezorgd dat alles goed kwam met mijn verzorging. Hoe ze het doet, geen idee! Maar ik vind het zo mooi wat ze allemaal doet dat ik het graag met jullie deel 🙂 

Mira is een speciale poes. Ze is enorm bang en is door haar vorige baasjes enorm slecht behandeld. Ze vertoont gedrag van vroegere mishandeling en is veel te klein omdat ze in haar kitten tijd niet goed te eten heeft gekregen. Toen ze bij ons in huis kwam was het dus niet gek dat ze doodsbang was. Twee maanden heb ik op mijn buik voor de bank gelegen in de hoop dat ze me zou vertrouwen na een tijdje. Twee maanden duurde het, dag in dag uit, maar sinds ze onder die bank uit is gekomen, heeft ze me niet meer losgelaten. Ik zorg voor haar veiligheid en zij voor de mijne, dat is de deal in haar ogen volgens mij. Heel bijzonder om te zien.

Toen ik afgelopen week alleen was kreeg ik één opdracht; vergeet niet om je medicijnen om tien uur in te nemen. Iedereen die mij kent weet dat dat heel moeilijk voor mij is want ik heb door de Lyme geen besef van tijd meer. Een wekker zetten  kwam niet in me op.

Later op de avond wanneer ik een film kijk, begint Mira spullen op mijn nachtkastje te verplaatsen. Op mijn nachtkastje ligt haar voerbakje (gesloten want anders eet Frummel het op), maar deze was leeg dus ik kon haar geen voer geven. Ze bleef aanhouden en zelfs na een paar keer streng zeggen dat er geen voer meer was, bleef ze maar herrie maken en dingen verschuiven.

Gewoon negeren dacht ik, als je er aandacht aan geeft wordt het de volgende keer alleen maar erger. Dus een half uur lang heb ik haar genegeerd. Toen had ik er genoeg van, ik kon mijn film gewoon niet meer fatsoenlijk kijken!

Boos draaide ik naar Mira om en ik zag toen dat ze niet met haar bakje bezig was, maar met de bak waarin mijn medicijnen liggen (ben maar niet bang, de katten kunnen niet bij de medicijnen zelf komen dus ze lopen geen gevaar).

Toen herinnerde ik dat ik mijn medicijnen om tien uur in zou moeten nemen. Snel keek ik op de klok… elf uur… Mira heeft gewoon een half uur haar best gedaan om mij te vertellen dat het tijd is voor medicijnen. Zelfs toen ik boos werd, zelfs toen ik haar probeerde weg te duwen, zelfs toen ik haar een half uur genegeerd had. Bij die medicijnen zitten mijn pijnstillers en op de een of andere manier weet ze dat ik die écht nodig heb. Slimme poes.

Nadat ik mijn medicijnen ingenomen had, ging mevrouw naast me op bed liggen om te slapen. Haar taak zat erop.

10 reacties op “Column van een Lyme patiënt: Hulp poes

  1. Wat een prachtig verhaal. Een dier kan goed voelen en zeker een dier waar je zo close mee bent,zo zie je maar! Ben blij voor je dat je haar hebt!!

  2. Awwww dat is zo lief! De huisgenoot van een vriendin van mij heeft ook een hulppoes, maar dan voor traumaverwerking. Ben zelf niet zo van de beesten, maar ik vind het heel bijzonder wat zo’n hulpdier voor iemand kan doen!

  3. Wat bijzonder om te lezen zeg! Jullie boffen maar met elkaar!

    Ik ben trouwens op je blog terecht gekomen via je artikel op girlscene.nl. Ik wilde even zeggen dat ik het heel goed vind hoe je hiermee omgaat, zo te horen ben je enorm sterk, dapper en ik weet zeker dat het met jouw instelling snel een stuk beter met je zal gaan! Je bent voor velen een inspiratiebron en je hebt me echt geraakt met je verhaal! Ik wens je veel sterkte toe in je weg naar herstel en ik weet zeker dat die weg korter zal zijn dan je soms misschien denkt! You can do it!!

    1. Hoi Julia, Ja Mira is echt een hele bijzondere kat en ze maakt mijn dagen een heel stuk leuker hihi. Leuk dat je even langs kwam kijken op mijn blog en dankjewel voor je lieve berichtje 🙂

  4. wow super mooi! ik merk dat als ik iets spannend vindt of als er een moeilijk gesprek is ik eerst onze kat ga aaien en dat helpt mij pas had ik een moelijk gesprek gehad en tilde de kat op mijn schoot en toen ging hij me helemaal kopjes geven en zn poten in mijn nek leggen. zo mooi om te zien dat katten mensen echt helpen en door hebben als er iets mis is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *