Column van een Lyme patiënt: morning vibes

Ik schrik wakker van Mira die over me heen loopt. Geïrriteerd wil ik me omdraaien om verder te slapen. Het is al licht buiten en na vijf minuten geforceerd met mijn ogen dicht te hebben gelegen, besef ik me dat ik klaar wakker ben. Klaar wakker… Ik kan me de laatste keer niet eens herinneren, zeker niet wanneer ik net wakker geworden ben. Uitgerust wakker worden, ik wist niet eens dat ik dat nog kan met dit lichaam.

Ik kan mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en grijp naar mijn telefoon om te kijken hoe laat ik dan zo uitgerust wakker ben geworden. “Zal vast een uur of vier in de middag zijn” grap ik tegen mezelf. Tot mijn verbazing is het tien uur in de ochtend. Nog een nieuw iets vandaag, want ik ben niet meer vrijwillig om tien uur wakker geworden sinds ik begonnen ben met mijn behandeling, meer dan een jaar geleden. Ja, af en toe MOET ik er om tien uur uit voor een afspraak met een arts, maar dat gaat gepaard met een hoop flauwvallen. Deze keer niet, ik voel me relatief goed.

Een beetje in de war loop ik naar beneden. Mama zit nog in haar pyjama en is net zo verrast als dat ik was. “Wat doe jij zo vroeg op?!” “Ik was wakker.” Gek idee, de ochtend meemaken. Ook Mira is een beetje in de war, what the hell doet het baasje zo vroeg beneden?!

Het maakt me allemaal niet uit, dan is iedereen (waaronder ikzelf) maar in de war. Ik ben wakker en ik geniet ervan. Van nature ben ik een ochtendmens en Lyme pakte dat af, die dag pakte ik het terug en het voelde als de grootste overwinning ooit!

6 reacties op “Column van een Lyme patiënt: morning vibes

    1. Ik hoop het ook, maar ik ben wel nog een beetje voorzichtig want het verleden heeft al vaak laten zien dat een terugval in een klein hoekje zit. Ik geniet er in ieder geval van dat het nu beter gaat en hopelijk zet het door 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *