En toen was ik 19…

Mijn 19e verjaardag. Helaas geen feestje voor mij. Ik vond hem zo erg dat ik deze blogpost met tranen in mijn ogen heb getypt. Een goed beeld van de ziekte van Lyme schetsen betekent ook de dingen delen die ik liever niet aan de buitenwereld wil laten zien. Dus vandaar toch deze blog, een keertje over iets wat niet zo positief is als normaal.

 

Mijn verjaardag afgelopen dinsdag, ik heb er een maand of 3 tegenaan gehikt. In mijn hoofd ben ik nog steeds 17. Vanaf mijn 17e heb ik niks meer gedaan wat op vooruitgang duidde. Ik ging niet naar de 5e klas van de havo. En dit jaar haal ik mijn diploma niet. Ik zit nog steeds in 4 havo, net als toen ik 17 was. Mijn leven is precies hetzelfde gebleven. Ik heb niet veel nieuwe vrienden gemaakt, ik heb geen grote uitstapjes gedaan om op terug te kijken, er is niks wat een indicatie geeft dat er inderdaad 2 jaar voorbij gegaan zijn.

Toen ik 18 werd had ik nog wel zin in mijn verjaardag. 18 is een mijlpaal, je wordt volwassen, je mag gaan drinken, autorijden, dingen zelf regelen. Terugkijkend op afgelopen jaar kan ik alleen maar verdrietig zijn. Legaal drinken heb ik niet gedaan, want ik mag niet drinken met mijn medicijnen. Autorijden kan ook niet met mijn medicijnen en de Lymebacterie in mijn hoofd zorgt ervoor dat ik situaties niet meer kan overzien, dus op de weg zitten is geen goed idee. En wat ‘zelf dingen regelen’ betreft; meer en meer moet mijn moeder taken van me overnemen. Wanneer ik geld over moet maken naar de zorgverzekering moet ze helpen en de rest van de administratie doet ze zonder dat ik er over na hoef te denken (lees; migraine krijgen omdat ik een brief moet lezen en begrijpen). Hell man, ik douche niet eens zelf, laat staan dat ik al mijn ‘grote mensen dingen’ zelf kan regelen.

19 was dus niet bepaald iets waar ik naar uitkeek. Weer een jaar waarin ik niks heb gedaan wat merkbaar is wanneer ik terug kijk strak op mijn 20e verjaardag. Weer een jaar waarin ik ziek ben. (En ja we hopen allemaal dat ik dit jaar beter word, maar de realiteit is dat de kans dat ik dit jaar genezen ben kleiner is dan dat ik nog een hoop dagen in bed doorbreng.)

Wat het doel is van deze blog? Geen idee! Ik moest gewoon even mijn frustratie en verdriet op papier zetten zoals ik deed toen ik nog alleen voor mezelf blogde zonder alle lezers. Ik probeer zoveel mogelijk lichtpuntjes te laten zien op mijn blog, maar de realiteit van ziek zijn is ook dit fenomeen. Dat bijna iedere jongvolwassene met Lyme hetzelfde gevoel heeft bij verjaardagen werd me snel duidelijk. Toen mijn mede lymies vroegen hoe mijn verjaardag was en ik deze situatie uitlegde zeiden ze stuk voor stuk dat zij ook een hekel hebben aan verjaardagen. Het is de realiteit en die moet gezien worden. Ofzoiets…

Om deze blog toch positief af te sluiten wil ik de paar kleine lichtpuntjes die deze rottige verjaardag had, toch nog eventjes benoemen.
– Iris kwam logeren in de week van mijn verjaardag omdat ik er geen zin in had. Hierdoor werd de week van mijn verjaardag een heel stuk minder zwaar en heb ik veel afleiding gehad, heb ik veel gelachen en voelde ik me vrolijk. Ik zag Iris voor het laatst met Lopen voor Lyme afgelopen voorjaar dus ik had haar enorm gemist. Het voelde goed om haar weer te zien.
– Ik wilde mijn verjaardag niet vieren. Omdat dat niet bestaat binnen mijn familie kwamen de oma’s, opa en mijn tante langs. Niet op dinsdag zelf, daar had ik geen behoefte aan. De dag van mijn verjaardag wilde ik niks doen wat met jarig zijn te maken had. Ook besloot ik twee weken terug toch mijn vriendengroep uit te nodigen, want ik mis mijn vrienden toch wel in deze tijd. Omdat er geen slingers en taart waren, voelde het als een doorsnee gezellige avond met mijn vrienden en daar heb ik enorm van genoten.
– Lisanne en haar moeder stuurden een grote doos vol cadeau’s. 19 cadeautjes omdat ze vonden dat er toch wel wat te vieren was. En iedereen die Lisannes smaak voor hebben-dingetjes kent, weet dat er ge-wel-dige cadeau’s tussen zaten hihi.
– En natuurlijk doet het me goed dat toch zoveel mensen nog aan me gedacht hebben op mijn verjaardag ook al zien ze me niet meer (veel). Ik kreeg enorm veel felicitaties. Dankjewel iedereen!

 

5 reacties op “En toen was ik 19…

  1. Hoi Lauri
    Wat ongelooflijk K..voor je om zo je 20ste jaar in te moeten. Helaas is het niet anders. Gelukkig zie je nog af en toe lichtpuntjes en … je bent weer aan het bloggen. ‘Leuk’ om weer over jou te lezen ook al is het niet leuk. Hou vol kanjer! Xxxjes Ine

  2. Mooi verwoord meisje helaas is dit de harde realiteit ?Toch blijven hopen op dat ene lichtpuntje dit jaar en dat is beter worden!
    Liefs van ons en knuffel van de kindjes ?

  3. Lieve Lauri! Wat doet jouw waarheid ons (en jou!) nog steeds ongelofelijk veel pijn en verdriet; heel groot respect voor jou en je familie en vrienden dat je ondanks alle ellende en verdriet toch nog steeds lichtpuntjes kunt vinden! Hou vol lieverd en heel diep respect voor jou! Luv you!!! ❤

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *