Is bloggen aandachtsgeil?

Toen ik laatst op Tinder (ja, Tinder ja haha) met een jongen aan kletsen was, kwam bloggen aan bod. Zijn reactie “Je moet echt wel heel aandachtsgeil zijn wanneer je gaat bloggen over je eigen leven!” Dit zette mij aan het denken, is dat zo…? 

Ik begrijp zijn reactie wel. Je zet heel je leven online en ‘hoopt’ dat mensen dit lezen. Ik zit zelf ook vaak met de vraag “Waarom zouden mensen dit überhaupt willen lezen?!” maar elke keer krijg ik weer zo’n positieve reactie’s dat ik er mee door blijf gaan, want positieve reacties betekent dat je iets goed doet, toch…?

Gelukkig kan ik voor mijzelf gewoon zeggen dat ik niet vind dat ik blog omdat ik aandachtsgeil ben. Toen ik begon met bloggen (drie jaar terug), mocht niemand dat lezen en zelfs mijn moeder wist niet dat ik blogde. Ik blogde voor mezelf en voornamelijk over ziek zijn, het was (en is!) een soort van uitlaatklep. Toen ik zieker werd en steeds vaker de vraag kreeg hoe het met mij gaat, heb ik heel voorzichtig mijn blog laten lezen aan mama. Die vond het heel fijn om op die manier te kunnen zien wat er in mijn hoofd omgaat, want ondanks dat ik heel open ben over alles, vertel ik niet veel ‘diepe dingen’ omdat ik die niet zo goed kan verwoorden, maar wel goed op papier kan zetten. Het werd in het begin dus een soort van communicatie luikje tussen mij en mijn moeder.

Later durfde ik hele goede vrienden en familie alles te laten lezen. Ook die vonden het heel fijn om te kunnen lezen hoe het met mij gaat zonder dat ze daar telkens naar moeten vragen. Steeds meer mensen gaven positief commentaar en daardoor durfde ik ook meer mensen mijn verhaal te laten lezen.

Toen ik in 2014 een blog op Girlscene plaatste en deze gelijk op de hoofdpagina belande (en de keren erna ook) werd ik steeds enthousiaster over bloggen. Mijn website kreeg meer bezoekers en ook vreemde mensen begonnen mij te volgen. Dat vond ik echt heel gek, want zo interessant vind ik mezelf niet, ik schrijf gewoon wat ik denk en meemaak en dat is niet veel haha.

Toen kwam het moment dat ik een nieuwe lay-out kreeg, ongeveer een half jaartje terug. In een keer stegen de bezoekersaantallen, want mijn blog zag er voor het oog aantrekkelijker uit. Ook kwam ik veel in de media om geld op te halen voor mijn behandeling (iets wat ik enorm eng vind, want ik hou helemaal niet zo van op die voorgrond staan!) en donateurs begonnen ook mijn behandeling te volgen.

Ondertussen zijn we een hele tijd verder en zijn er bedrijven die met mij samen willen werken en heb ik in een goede maand meer dan 3.000 volgers. Dat is echt heel veel naar mijn idee, want ik ben maar gewoon een meisje dat niet veel doet uit een klein plaatsje in Noord-Brabant!

Aandachtsgeil vind ik mezelf niet. Ik praat niet continue over mijn blog, blogde eerst zonder dat iemand het wist en vind het zelfs een beetje ongemakkelijk wanneer iemand anders een compliment over geeft over hoe ik schrijf. Wél vind ik het fijn om via mijn blog een link te hebben naar de buitenwereld en dat is ook (naast dat schrijven gewoon echt een grote hobby en uitlaatklep voor mij is) waarom ik ermee doorga.

18 reacties op “Is bloggen aandachtsgeil?

  1. Mooi artikel! Ik vind het wel wat kort door de bocht van die jongen om te zeggen dat bloggers aandachtsgeil zijn. Maar ik merk dat dit vaker gezegd wordt door niet-bloggers, soms vraag ik mij af waarom ze zo’n beeld van ons hebben, want als ze onze blogs echt zouden lezen, zien ze meteen dat dit vaak totaal niet het geval is lijkt me 🙂

    1. Ja precies! Maarja, die mensen kijken vaak toch niet verder dan hun neus lang is. Ik kan op zekere hoogte wel begrijpen waarom ze dat denken, maar het werkt gewoon niet zo 🙂

  2. Goh ik heb hier echt nooit bij nagedacht, dat mensen zouden bloggen om de aandacht. Vind het inderdaad nogal kort door de bocht. Ik denk dat als er daadwerkelijk bloggers zijn die bloggen voor de aandacht (wat ik me echt niet kan voorstellen) dan zouden die het nooit lang volhouden. Bloggen is een passie en een manier om je te uiten 🙂

  3. Ik las de intro op facebook en moest toen al ontzettend hard lachen. Ik denk dat bloggen meer bedoeld is voor jezelf en als anderen dat lezen, is het mooi meegenomen. Ga er vooral mee door!

    Liefs,
    Nadeche

  4. Interssant onderwerp. Ik heb ook al ervaren dat mensen dat soms denken, maar bij mij is dat zeker en vast ook niet het geval. Enerzijds blog ik gewoon omdat ik het leuk vind en anderzijds om herkenbaarheid te creëren over bepaalde onderwerpen en ook voor mezelf, zodat mensen zich misschien in mijn verhalen herkennen en een reactie achterlaten, dat vind ik ontzettend leuk.

  5. Ik vind ook absoluut niet dat het met aandachtsgeil zijn te maken heeft. Ik denk dat je het pas kan snappen, als je het zelf doet 🙂 Een uitlaatklep zoals jij beschrijft, dat is het voor velen! Mooi om te zien hoe jij het gebruikte met je moeder. Mijn vriend vindt me extravert omdat ik blog, ik vind mezelf normaal en vind hem juist bijzonder omdat hij niks op social media doet 😉 Zeker nu, haha!

  6. Vind het ook niet echt iets met aandachtsgeil te maken. Het is gewoon een hobby. Ik begon ook eerst te schrijven zonder dat iemand het wist. Pas na een paar maanden liet ik het andere pas lezen. Moest wel erg lachen toen ik het stukje las over Tinder. Mijn glimlach heb je 🙂

  7. hoi lauri
    ik vind het echt knap dat jij het zo op je blog kan zetten en zo goed bij houdt.
    het is echt geen aandacht trekkerij.
    de een doet dit om van zich af te schrijven of typen de ander doet het weer op een andere manier.
    ik heb het ook geprobeerd maar mij lukt het echt niet om alles zo goed bij te houden en op een blog te zetten zelf heb ik het ge probeert maar lukt niet om het bij te houden.
    Voor jou is het een uitlaatklep en je bent er goed in om het te verwoorden op paier en dat moet je vooral blijven doen.
    Jij staat sterk in je leven daar kunnen sommige mensen echt nog iets van leren.
    Jij ben echt heel positief succes met de behandeling je komt er wel.
    je ouders en je vrienden slepen je er samen door heen.

  8. Mijn allereerste blog jaren geleden was om mijn hersenspinsels een plekje te geven. Daarnaast vertelde ik af en toe iets persoonlijks en mijn moeder heeft ooit álles uitgeprint. Het was ook een stukje communicatie naar vrienden en familie hoe het met me ging en hoe ik dacht op dat moment.
    Mijn huidige blog ben ik begonnen omdat ik vond dat er weinig informatie over gezonde lifestyles te vinden waren en ik een paar mooie inspiratiebronnen had. Dat wilde ik ook!
    Heb nog nooit gehoord dat iemand het aandachttrekkerij vond, is ook echt te kort door de bocht. Ik vraag wel toestemming of ik gebeurtenissen mag gebruiken. Mijn moeder vroeg zelfs een keer na het maken van een selfie: “oeh deze komt wel op je blog toch?” Haha. Iedereen zo zijn ding.

    1. Oh dat uitprinten is wel een goed idee ja! Ga ik denk ik ook doen met mijn hersenspinsel blogs. Dat is leuk om over een tijdje weer terug te lezen! Doe je toch net iets sneller wanneer het op papier staan dan wanneer je terug moet zoeken op je website 🙂

      Ik ben ook altijd heel voorzichtig met namen en foto’s, maar veel mensen vinden het wel leuk als ze voorbij komen in mijn blog hihi. Altijd even vragen en dan zit het altijd goed!

    1. Oh ja, zie nu met schaamrood op mijn wangen dat er in deze blog echt heel veel spelfouten zitten! En ik heb hem zelfs een paar keer nagelezen voor ik hem online gooide, wat erg! Nouja, in ieder geval bedankt voor de tip 🙂

  9. Hahah wat een reactie van die jongen. Ik denk dat het voor vele een uitlaadklep is om je creatieve ding kwijt te kunnen.
    Ik blog inmiddels al een ruime 5 jaar. Onlangs ‘ontdekte’ een collega mijn blog. Dat vind ik dan toch wel raar als er gezegd wordt ‘heb ik op je blog gelezen’.
    Of zoals vandaag, moest er een cliënt gefilmd worden: ‘doe jij dat maar, want jij bent gewend om voor de camera te staan’…
    Is toch anders of ik een DIY video maak of dat dus.

Laat een reactie achter op FabianGijze Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *