De middelbare school, eigenlijk was populair zijn helemaal niet zo belangrijk

Ik wil deze blog beginnen met het feit dat ik niet naar school ga op het moment. Dat komt door mijn gezondheid. Mijn zusje gaat nog wel naar school en door haar ben ik na gaan denken over mijn tijd op de middelbare school. Conclusie: populair zijn op de middelbare school stelt helemaal niks voor.

Toen ik nog op school zat, keek ik al vanaf heel jongs af aan op tegen de ‘populaire kinderen’. Ik was er geen van. Niet dat ik een echt buitenbeentje was, maar ik behoorde ook niet tot ‘de populaire mensen’. Ik kon er goed mee opschieten, sprak er zo af en toe mee af, maar er was iets waardoor ik toch het gevoel had dat ik me niet tot lid van hun groepje mocht noemen. Op de middelbare school ging het in het begin hetzelfde. Ik hoorde nergens echt bij, maar werd ook zeker nergens buitengesloten. Ik was van alles en niks deel en kon daardoor dus ook goed de ene dag bij die en de andere dag bij die gaan staan. Want ja, wanneer je eenmaal echt bij een groepje hoort, kan dat volgens die stomme high school regels ook niet meer! Aan vriendinnen en lol dus geen gebrek, maar populair was ik niet.

Daarna kwam de tijd dat ik een groep jongeren leerde kennen die allemaal zo’n twee jaar ouder waren dan dat ik was, buiten school. Zij wisten alles, in mijn ogen dan. Zij dronken al, hadden allemaal al gezoend en wisten wel hoe je een feestje moest bouwen. Al snel leerde ik de kneepjes van het vak hahaha. Ik wist welke drankjes lekker waren, terwijl meer dan de helft van de klas nog nooit een slok gehad had. Ik vertelde over die leuke jongen die ik had gezoend, terwijl sommige nog niet eens met vriendjes bezig waren. En ik had een van de eerste verjaardagsfeestjes waarbij je ook geen glaasje drank mocht. In een keer was ik heel interessant en ik vond het niet erg, ik vond het wel leuk voor een keertje. Terwijl ik er meestal pas laat achter kwam dat iemand een vriendje had, werden er nu aan mij tips gevraagd wanneer iemand verliefd was. Ik vond het maar gek.

Twee jaar later had iedereen mij ‘ingehaald’. Ik was weer gewoon. Ik werd ziek. Was minder op school. Mijn vriendinnen zetten mij aan de kant. Ik kan dan nu heel zielig gaan doen en zeggen hoe verschrikkelijk die jaren erna waren. Om eerlijk te zijn heb ik daar niet zo veel zin in. Die meiden die mij alleen als vriendin wilde om de fun en omdat ik dingen wist die zij toen niet wisten, daar hoef ik geen vriendinnen mee te zijn besef ik nu. Mensen moeten mij leuk vinden om wie ik ben. In of uit een rolstoel. Populair of niet. In het begin dacht ik dat mijn leven voorbij was, mijn vriendinnen hadden mij aan de kant gezet. Dat gebeurde halverwege het schooljaar. Die andere helft van het schooljaar voelde ik me rot. Hoe kon ik denken dat ik al mijn vrienden zou behouden wanneer mijn populariteitsfactor weg zou vallen. Ik vond mezelf stom dat ik dat dacht.

Het volgende schooljaar bewees mijn gedachtegang van toen ongelijk. Ik kreeg weer vriendinnen, ik behoorde tot een groepje. Het groepje van de niet populaire mensen. Het groepje van mensen die wèl met mij wilden praten over filosofie. Het groepje van mensen die je niet raar aankeken wanneer je een hele cupcake binnen een minuut weg werkte, want die gaven niks om de calorieën. Het groepje dat iemand anders hielp wanneer deze viel in plaats van uitlachte. Ik ben trots op mijn groepje van ‘buitenbeentjes’!

Zelfs nu ik niet meer naar school kan, geen gave feestjes meer kan geven en ik niet tot ’s avonds laat kan drinken, komen deze leuke vrienden nog langs. Aan mijn bed, terwijl ik er als een of andere zombie bij lig door de medicijnen. Ik weet zeker dat het groepje van ‘populaire’ mensen dit niet gedaan had en dat heeft mij aan het denken gezet.

Wanneer je de middelbare school verlaat, ben je weer gewoon IK. Niet dat meisje met die grote mond, niet die nietsnut en ook niet dat populaire meisje. Op je nieuwe school, op je nieuwe werk, moet je je weer gewoon ‘bewijzen’. Je begint op hetzelfde niveau, of je nou een ‘loser’ of een ‘populair persoon’ bent. Wat voegt het toen om populair te zijn. Over iedereen wordt geroddeld. Iedereen wordt wel eens uitgelachen. Iedereen heeft mooie eigenschappen. Zoek je eigen vrienden bij elkaar, heb lol, schaam je niet. Ik ben veel liever een loser die een leuke vriendengroep heeft, dan een populair meisje wiens vriendinnen achter je rug om praten. Ik hoop in ieder geval dat ik weer een loser wordt wanneer ik weer naar school ga, want op die vrienden kun je pas echt bouwen 😉

6 reacties op “De middelbare school, eigenlijk was populair zijn helemaal niet zo belangrijk

  1. Nou een loser ben je zeker niet en je hebt een ontzettende fijne vriendengroep om je heen, die voor elkaar klaar staan als het nodig is. Daar ben ik erg blij om. Xx

  2. heel mooi artikel !! Begon er zelf ook over na te denken ! Ik hoop dat het beter gaat met je gezondheid, maar ik ben erg blij voor je dat je zulke geweldige vriendinnen hebt !

  3. je hebt helemaal gelijk! na 4 jaar middelbare school heb ik ook eindelijk mijn “draai” gevonden. ze zijn niet populair, maar je kan er mee lachen! ze accepteren me voor degene die ik ben. Het meisje wat het hardst lacht om haar eigen grappen- ze kijken elkaar aan en lachen mee, het meisje wat heel groots kan praten over kunst- ze sturen me links door van mooie sites die ik eens moet bezoeken, het meisje dat van glitters houdt – we houden glitter gevechten wanneer onze cultuur lerares niet kijkt. zoek de mensen die van je houden op de manier zoals je bent.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *