Dagboek fragmenten

In de tijd dat ik wachtte op de uitslagen van de Lyme test heb ik veel in mijn dagboek geschreven. Hoewel ik het heel spannend vind om te doen, deel ik een paar van die fragmenten met jullie, want dit is wat ziek zijn en hopen op een antwoord met je kan doen.

“Ik word steeds zieker en alle test komen negatief terug. Dat kan toch niet?! Wat nou als er helemaal niets wordt gevonden en ik zieker blijf worden. Hoe gaat mijn leven er dan uitzien. Ik wil geen ziek huisvrouw worden die niet voor haar eigen kinderen kan zorgen. Vorig jaar schreef ik in mijn dagboek dat als het komende schooljaar hetzelfde zou gaan als dat afgelopen schooljaar, dat ik dan niet naar school zou willen gaan. Toch zit ik bijna een schooljaar verder nog steeds op school terwijl ik er nog slechter aan toe ben dan vorig jaar. En dan schrijf ik nu toch weer dat ik eigenlijk niet nog zo’n schooljaar tegemoet wil gaan omdat het emotioneel en lichamelijk te zwaar is.”

“Het engste is denk ik nog wel dat ik helemaal niet weet wat er gaat beuren wanneer ik dadelijke de Lyme test heb gedaan en deze positief terug komt. Je schijnt heftig te reageren op die antibiotica en ik ben dan bang voor hoe mijn leven er dan uit gaat zien.”

“Soms vraag ik me af of ik me inderdaad gewoon aanstel. Dat ik even vel pijn ervaar als iedereen, maar dat ik vind dat die pijn ondragelijk voelt. Dat iedereen zich altijd wel een beetje moe voelt, maar dat ik dat versterk. Ik zou het niet weten. Misschien denk ik daar nu wel zo over omdat ik het me niet voor kan stellen dat je geen pijn hebt of niet moe bent.”

“Ik ben best bang dat de Lyme test negatief terug komt. Hoe weet ik dan zeker dat ik het niet verzin zoals iedereen zegt. En wat als ie wel positief terug komt? Dan moet ik een hele tijd in behandeling en ben ik er nog slechter aan toe dan ik nu ben. Wat kan ik dan nog doen? Ik doe nu al zo weinig. Wat blijft er dan over?”

“Mama heeft vandaag een afspraak gemaakt bij de huisarts voor maandag, dus dan gaat het echt gebeuren. Spannend! Eigenlijk wil ik helemaal niet en aan de andere kan wel. Het is zo moeilijk en eigenlijk ben ik alleen maar het onvermijdbare aan het uitstellen. Iets wat ik bij andere mensen altijd als zwak beschouw, doe ik nu elf, maar ik hoef ook niet altijd sterk te zijn. Ik ben bang en dat mag gewoon.”

“Vannacht had ik nachtmerries over de uitslag van de Lyme test. Dan had ik het weer wel, dan weer niet. Iedere uitslag had het gevolgd dat ik huilend op de grond zakte tot ik wakker werd, daarna weer in slaap viel en vervolgens weer een uitslag kreeg. Op school , thuis, bij vriendinnen. Ik heb het wel tien keer gedroomd. Elke keer wanneer e test positief was, werd ik gerustgesteld wakker. Wanneer hij negatief was, werd ik in paniek wakker. En het duurt nog zolang voordat ik de uitslag krijg. Het voelt nu helemaal lang met die knoop in mijn maag. Om half 8 ben ik maar wakker gebleven en heb ik film gekeken. Ik kon het idee van nog zo’n droom niet verdragen.”

“Ik hoop zo met heel mijn hart dat de test positief terug komt, ik zou echt niet weten wat ik ga doen wanneer hij negatief is.”

“Elke dag die passeert ben ik niet dichterbij, maar verder weg van een antwoord. De dag waarop ik antwoord krijg zou zomaar de dag kunnen zijn van een nieuwe zoektocht. Daarom is het moment van een positieve uitslag niet naderend, maar schuift die verder weg. De postbode is op het oment mijn verlosser en straffer, mijn hoopgevende en hoop ontnemende. Die postbode heeft het bericht dat mijn leven kan veranderen. Die man heeft mogelijk een toekomst n zijn handen waar ik nu nog niet op hoop en mag hopen, want hopen mag nog niet. Pas wanneer ik mijn antwoord heb, mag ik mijn gevoelens van hoop toelaten. En met dit in mijn hoofd droom ik toch stiekem van een leven zonder ziek zijn, een positieve bief en een behandeling die mijn leven gaat veranderen. Nu hoop ik weer, dat mag niet. Pas op de dag van de brief mag ik hopen.”

“Mama zei vandaag dat ze het gevoel heeft dat we op pauze staan en dat is eigenlijk ook zo. Ook ik heb het idee dat we pas verder kunnen wanneer we de uitslag hebben. Positief of negatief. Ik wil het eigenlijk niet weten. Ik blijf liever doorsluimeren met de hoop op een positieve uitslag dan dat ik een negatieve krijg. Erg he?”

“Jeey, we hebben vanmiddag de uitslag gekregen. Ik heb Lyme!!! Ik kan niet wachten om met de behandelingen te beginnen. Ook al word ik dan super ziek, ik ben blij dat er iets aan gedaan kan worden.”

4 reacties op “Dagboek fragmenten

  1. Hee Lauri, Je doet het super goed! Ondanks de ellende blijf je positief, en lukt het jou om nog wat van je leven te maken. Ik ben super trots op je!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *