Hoe voelt het voor mij om ziek te zijn

Vriendinnen vragen vaak hoe het voelt om ziek te zijn. Eigenlijk weet ik dat nooit goed uit te leggen. Heb het toch maar eens geprobeerd.

Tja, hoe is het om ziek te zijn. Soms vergeet ik gewoon hoe het is om niet ziek te zijn. Wanneer iemand zegt dat ze naar school gaan, werken en dan ’s avonds naar een groot feest gaat, sta ik met open mond te luisteren. Zoiets kan ik me eigenlijk niet meer voorstellen, zeker wanneer ik hoor dat ze de volgende dag ook nog een basketbal wedstrijd hebben om 8 uur ’s ochtends. Anouk, een goede vriendin van school vraagt me soms of ik op dat moment ook pijn heb. Dan moet ik vaak eventjes nadenken, maar het antwoord is bijna altijd “ja”. Dat vergeet je gewoon na een tijdje.

Wanneer ik een dag op bed lig en niet naar school kan, voel ik natuurlijk wel goed hoe het is om “ziek” te zijn. Dat kan je niet negeren. Meestal blijft zo’n dag dan ook bij op bed liggen, eten, televisie kijken en misschien douchen. Vaak komt Pim in een tussenuur of na school eventjes langs. Dan voelt de dag toch net iets leuker dan wanneer ik alleen maar televisie kijk. Niet dat we dan veel doen. Meestal komt hij langs me liggen en praten we een beetje, maar toch.

Het moeilijkste vind ik denk ik dat ik niet meer kan sporten. Ja, ik kan een beetje op en neer bewegen in warm water en met de fysio zit ik op een fiets, maar dat is toch niet helemaal wat ik versta onder sporten. Ik wil een uur lang hartlopen of een hele zooi baantjes trekken in het zwembad. Dat kan niet, hoe graag ik het ook wil. Hierdoor ben ik ook mijn uitlaatklep kwijt, want dat was sport voor mij. Eigenlijk heb ik na twee en een half jaar nog steeds geen nieuwe gevonden. Bloggen helpt enorm, maar eens lekker moe worden (van het sporten, niet van het feit dat ik beweeg) mis ik enorm.

De rolstoel heb ik nooit als probleem gezien. Hij helpt mij alleen maar. Door die stoel kan ik weer naar de stad en naar het pretpark. Daardoor kan ik naar opa en oma “wandelen” Ja, als ik in de rolstoel zit en iemand duwt, dan noem ik het alsnog wandelen. Die stoel is mijn benen wanneer ik ver ga wandelen. Veel mensen wensen me sterkte wanneer ze horen dat ik in een rolstoel zit. Wens me maar sterkte wanneer er een band klapt haha. Tja, die rolstoel hoort gewoon bij mij en misschien zal ik later weer makkelijker kunnen lopen, maar van hopen word je ook weer teleurgesteld. We zien wel

Wat ik wel heel confronterend vond, was toen ik een trolley schooltas moest omdat ik mijn eigen schooltas niet meer kon dragen. Ook toen mama voorstelde om een elektrische fiets te nemen, zette ik mijn hakken meteen in het zand. Ik ben toch geen oma! Had ik een jaar geleden maar “ja” gezegd op alle twee, dan was het een heel stuk makkelijker geweest. Nu kan ik makkelijker overal naartoe en ik heb geen extra rugpijn meer van mijn tas. Ach ja, alles op zijn tijd. Ik was er toen gewoon nog niet klaar voor.

Starende blikken in de stad, daar hebben Mama en vrienden het vaak over. Schijnbaar kijken mensen mij na omdat ik in een rolstoel zit. Ik merk er niks van en wanneer ik het merk, is het vaak een klein kindje. Dat vind ik alleen maar schattig. Ik zeg altijd: “vroeger deed ik mijn best om me mooi te maken zodat jongens me nakeken, nu hoe ik alleen nog maar in de rolstoel te zitten hahah”

Wanneer ik me wel ziek voel, is wanneer ik niet met Bas en Evi kan stoeien, verstoppertje spelen, fietsen, voetballen, dansen, ga zo maar door. Ze snappen het, want wanneer ze erom vragen en ik zeg dat het niet gaat, zeuren ze ook niet verder. Toch voel ik me schuldig. Ik wil kunnen dansen en stoeien met mijn broertje en zusje.

Ik heb ook niet het idee dat mijn band met Ilse veranderd is. Mocht hij toch veranderd zijn, dan zijn we alleen maar hechter geworden. Wanneer we nu iets samen doen, doen we ook echt iets samen en geniet ik er meer van. Regelmatig maken we ook grapjes over en weer. Ik zeg dan dat ze forever alone is en dan roept zij terug dat ik niet kan lopen. Gelukkig weten we allebei dat we het niet menen en we lachen er vaak over.

Al met al voel ik me dus niet ziek. Ik moet gewoon alles wat beter plannen en wat vaker “nee” zeggen. En ik ben super blij dat ik het zo kan zien.

5 reacties op “Hoe voelt het voor mij om ziek te zijn

  1. Wat heb je het weer pakkend uitgelegd. Ik vind dat je echt een dikke knuffel verdiend hebt voor hoe jij zo positief overal een draai aan geeft.
    Ik heb bewondering voor je en we vinden samen wel weer een oplossing als er weer eens iets op je weg komt.
    Dikke kus, Mama

  2. Hoi!
    Je kent me niet, maar ik heb je blog gelezen en vind het geweldig om te lezen dat je zo positief in het leven staat. Daar kunnen heel veel mensen iets van leren.
    Soms heb je even iemand nodig die je laat inzien dat het leven veel leuker is als je het met een glimlach aangaat. Dankjewel daarvoor!

    Je schrijft leuk, keep up the good work! 🙂

    Groetjes,
    Charlotte

  3. Hey,
    Je kent me niet echt, ik wilde alleen even zeggen dat ik echt respect voor je heb en dat je echt super sterk bent! Het is ontzettend knap dat je zo positief in het leven staat en laat niemand dit van je afnemen, zeker niet door die ziekte.
    Met respectvolle groet,
    merel

    1. Helaas is het ondertussen wel anders. Ik heb deze blog een jaar terug geschreven en ik ben erg achteruit gegaan sinds dien. Ach ja, we maken er gewoon het beste van 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *